[صفحه اصلی ]   [Archive] [ English ]  
:: دوره 3، شماره 4 - ( 6-1390 ) ::
جلد 3 شماره 4 صفحات 24-31 برگشت به فهرست نسخه ها
بررسی ارتباط دیادوکوکاینزیس دهانی و شدت بیماری در افراد مبتلا به بیماری پارکینسون فارسی زبان
فاطمه مجدی نسب1، ناهید جلیله وند* 2، غلامعلی شهیدی3، نگین مرادی4، سیامک کارخیران5، مسعود صالحی6
1- کارشناسی ارشد گروه گفتاردرمانی،دانشکده توانبخشی دانشگاه تهران
2- مربی ومدیرگروه گروه گفتاردرمانی، دانشکده توانبخشی دانشگاه تهران ، jalilevand@gmail.com
3- استادیار گروه نورولوژی دانشگاه تهران
4- مربی و عضو هیئت علمی گروه گفتاردرمانی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه جندی شاپور اهواز
5- متخصص مغز و اعصاب بیمارستان چشم پزشکی فارابی، دانشگاه تهران
6- استادیار گروه آمار، دانشکده مدیریت و اطلاع رسانی پزشکی،دانشگاه تهران
چکیده:   (18555 مشاهده)

زمینه: بیماری پارکینسون شایعترین اختلال حرکتی درجهان است که اختلال گفتارفلجی کم‌جنبشی را در فرد مبتلا ایجاد می‌کند. 80 الی90درصداین بیماران از اختلالات گفتاروزبان رنج می‌برند. تست دیادو یکی ازرایجترین ابزارهای ارزیابی گفتار اختلالات نورولوژیک، درهرنوع و با هر شدتی است.
هدف: هدف این پژوهش بررسی ارتباط دیادوکوکاینزیس دهانی با شدت بیماری است.
مواد و روشها: در این مطالعه‌ مقطعی، تحلیلی و غیرمداخله‌ای، 27 فرد مبتلا به بیماری پارکینسون، از میان مراجعان کلینیک اختلالات حرکتی بخش مغز و اعصاب مرکز آموزشی درمانی حضرت رسول اکرم به شیوه‌ نمونه‌گیری دردسترس و با شرط داشتن شرایط ورود به مطالعه انتخاب شدند. ارزیابی میانگین دیادوی تک‌هجا(شیوه فلچر1972)  توسط آسیب‌شناس گفتار و زبان و  ارزیابی شدت بیماری با استفاده از بخش سوم آزمونUPDRSتوسط متخصص مغز و اعصاب انجام شد.دیادو21 فرد سالم که از نظر سن و جنس با بیماران منطبق بودند نیز به عنوان گروه شاهد مورد بررسی قرار گرفت. برای آنالیز داده‌ها از ضریب  همبستگی اسپیرمن و پیرسون وindependent sample t- test استفاده شد.
نتایج: بین دیادو افراد بیمارو سالم تفاوت معنی‌دار وجود داشت (p<0.001) بین میانگین دیادو  تک‌هجا با شدت بیماری ارتباط معنی‌داری مشاهده نشد
(0.065=rs=0.36 ، P). به تفکیک هجاها، صرفا هجای /fa/ باشدت بیماری و زیرآزمون گفتار ارتباط معنی دار نشان داد. از میان زیرآزمونهایUPDRS ، تنها بخش حرکات ضربه‌ای پنجه پا(toe tapping) و دیادو با یکدیگر همبستگی مثبت  داشتند (0.033=rs=0.412, p). در تفکیک جنسی نیز تفاوتی بین زنان و مردان مشاهده نشد.
بحث: :سرعت دیادو در افراد مبتلا به پارکینسون در مقایسه با افراد سالم  کاهش می یابد.جنسیت در میانگین دیادو  تک‌هجا افراد مبتلا به پارکینسون تاثیری ندارد.بین میانگین دیادو  تک‌هجاو شدت بیماری، بر اساسUPDRS-III همبستگی وجود ندارد.
 

واژه‌های کلیدی: بیماری پارکینسون، دیادو، UPDRS
متن کامل [PDF 182 kb]   (1272 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: روان درمانی قربانیان جنگ
دریافت: ۱۳۹۰/۵/۸ | پذیرش: ۱۳۹۰/۶/۲۰ | انتشار: ۱۳۹۳/۴/۲
* نشانی نویسنده مسئول: تهران، بلوار میرداماد،میدان محسنی، خیابان شاه نظری،کوی نظام، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، گروه گفتاردرمانی، کدپستی13487-15495 ، تلفن2-22228051 داخلی 153
ارسال پیام به نویسنده مسئول

ارسال نظر درباره این مقاله
نام کاربری یا پست الکترونیک شما:

CAPTCHA code


XML   English Abstract   Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Majdinasab F, Jalilevand N, Shahidi G, Moradi N, Karhkeiran S, Salehi M. Relation between oral diadochokinesis and disease severity in Iranian patients with idiopathic Parkinson`s disease. Iran J War Public Health. 2011; 3 (4) :24-31
URL: http://ijwph.ir/article-1-147-fa.html

مجدی نسب فاطمه، جلیله وند ناهید، شهیدی غلامعلی، مرادی نگین، کارخیران سیامک، صالحی مسعود. بررسی ارتباط دیادوکوکاینزیس دهانی و شدت بیماری در افراد مبتلا به بیماری پارکینسون فارسی زبان. طب جانباز. 1390; 3 (4) :24-31

URL: http://ijwph.ir/article-1-147-fa.html



دوره 3، شماره 4 - ( 6-1390 ) برگشت به فهرست نسخه ها
مجله طب جانباز Iranian Journal of War and Public Health
Persian site map - English site map - Created in 0.09 seconds with 30 queries by YEKTAWEB 3731